(1)
مادرم می گوید :
دنیا مقدس است ، تو قدری گام هایت را عاشقانه بردار ...
(2)
سال ها می گذرد ...
مسیر دشواری را پیموده ام
گام های لرزانم را می شمارم:
یک.. دو.. گریه ام می گیرد ...
تو ، دیگر رفته ای
و من سال هاست جاده ای سرگردان را
به دنبال پاهای خسته ام می کشانم ...
(3)
هر روز، همچنان بی تو ، غروب می شود
و باز ...
شب ها ، آسمان تاریک را در آغوش می گیریم
زخم هایم را می شمارم
و در تاریک روشن مهتاب
به سایه ی پشت گلدان، شب به خیر می گویم ...
- مسیح می گوید: دوست داشتن کسانی که دوستمان دارند کار بزرگی نیست...مهم آن است ، آن هایی که ما را دوست ندارند، دوست بداریم .
- ابرهای همه عالم شب و روز ، در دلم می گریند ...
(مهدی اخوان ثالث )
- راستی یک سوال : چه تصویری از من در ذهن دارید ؟!
درخت کوچک سرو
سخت دلگیر است
دانه ی گندم
خسته و غمگین
می کند آهسته با خاک نجوا
ابرها می خندند !
من
به سرمای تن سرو
سرخی زخم تبر می اندیشم
و هراسی که به دل می گوید
قاصدی نیست ،
روح باران خفته است
دانه در خاک می میرد . . .
- تاریکی، بهانه ی خوبیست برای فراموشی ... خاطرات سردت را می بوسم، خدانگهدار ماه من...
- غمگینم و کمی دلتنگ، همچون ماهی قرمز خالدار که از آبی بیکران بر خالی تنگ کوچکی پرواز کرده باشد...
- دیر آمدم، روح باران یک ساله شد! راستی کدام نوشته ام را پسندیدید ؟
تو می روی
و من
همچون روزنه ای مسدود
با چند سایه ی منزوی
گلاویز می شوم ...
- این روزها هیچ دستی، پیراهن به درد آغشته ام را پاک نمی کند...
می بینی، سخت به تنهایی آلوده ام!
زنده ام به درد ... کجایی ای مرگ روشن ... سخت می خواهمت!
- محسن ، یکی از معدود نویسندگان و ترانه سرایان جوانی است که قلم زیبا و توانمند و ذوق هنری اش را عمیقاً می پسندم... و نیز تابوت ، از محسوس ترین خاطرات زیبای من در این دنیای مجازیست ...
برای همین ، دلم می خواهد از همین جا تولد دو سالگی دست نوشته هایش را تبریک بگویم! همواره شاد باشی محسن عزیز ...
صبح خامو شی است
و تنها
کفشدوزک پیری
با خاطرات متعفنش
از جاده عبور می کند
- ماندنم را نمیدانم: این روزها تنها ، عبور می کنم ...
- با سعیده چند هفته ی پیش و از طریق یه برنامه تلویزیونی آشنا شدم .
نمیدونم چطور باید براتون تعریفش کنم ... فقط اینو می تونم بگم که من اون شب خدا رو تو چهره ی سعیده دیدم ...(دختر معلولی که تنها می تونه از پای چپ و ذهن و قلب عاشقش استفاده کنه)بهتون پیشنهاد می کنم حتما سری به بلاگش بزنین ...
چقدر دلم می خواهد این جا نباشم
جایی باشم که بوی این خاک را ندارد
خاکش بوی روئیدن می دهد ،
سرد نیست و سرد نمی کند دلی را که به امید می روید . . .
- نا امید نیستم اما ...
این روزها به هرکجا که می روم ، تنها ، با خودم روبه رو می شوم ...
هیچ می دانستی
در این شهر واژه هایی است
صادق و پر هیاهو
که در شلوغی خیابان ها گم شده اند
واژه هایی که در تاریکی خیابان ها
آرام آرام می گریند
و به فصلی می نگرند
که از درون خفته . . .
- این کلمات رو وقتی هجده سالم بود کنار هم گذاشتم و بعد ها تو نشریه ی چلچراغ چاپ شد...
- امیر عزیز ته مانده های یک مرد و محسن عزیز تابوت با اومدنتون منو غرق در شادی کردین ... ماندنی باشید !
- دیگه دل با کسی نیست . . . دیگه فریاد رسی نیست . . .
روزهای عبوس
روزهای سخت کدورت
همه تشویش
همه تکرار
- که نمی آیی ،
و من
تنهایی ام را
میان چند واژه ی دردمند
تکثیر می کنم . . .
- اگه شما از اون دست آدمایی هستید که فرصت رفتن به پرورشگاه و دیدن بچه های پرورشگاهی رو ندارید نگران نباشید !
دوست خوب من ، نیوشا ، از بچه های پرورشگاهی و درد هاشون می نویسه ...
پیشنهاد می کنم حتما این نوشته ها رو بخونید .
هراس یعنی
کلمات متورم شده
و خطوط سرگردان
در تصورات کاغذی
که هرگز
لرزش قلمی را
برخویشتن ندیده
وهمچنان متروک
در سکوت گنگ حاشیه ها
پرسه می زند ...
- بهانه ی گریستن می خواهم ،
وقتی بهانه ای برای زیستن نیست ...
این روزها
درست مانند پنجره ی کوچکی هستم
که با حضور یک کبوتر
و
ماهی قرمز خال دار ،
در لانه ای از نور
غرق شده است . . .
- حال و هوای عجیبی دارم !
- کاش بتونم برم مسافرت . . .
به آسمان نگاه می کنم
به ابرهای سرگردان
و پاهای خسته ام ،
اشک هایم
بر روی لبخندم می لغزند .
.
.
.
.
می دانم !
آمدنت را نخواهم دید . . .
