برای نیوشای عزیزم:

تو

اکنون اینجا نیستی

و من

در امتداد پریشانی خویش

روح تاول زده ام را

در دورترین جاده ی اندوه می کشانم . . .

 - این اولین عکسیه که من گرفتم!

تو لبخند مي زني

روياها قد مي كشند!

و من

آرام آرام

در تو  غرق مي شوم ...

- اين روزها ، روزهاي خوبي نيستند:

يه بغض حس نكرده

يه دنيا آدم كور

كجا آروم مي گيرم

خدايا با كدوم نور ...

( قسمتي از تمرين ترانه ام)

- عكاسي رو تازه شروع كردم! و گاهي با عكس هايم گريه مي كنم.

درست مثل دل نويسي هايم... از اين به بعد شاهد تمرين هايم در عكاسي خواهيد بود!

- دلم فرياد مي خواهد ولي در انزواي خويش

چه بي آزار با ديوار نجوا مي كنم هر شب

(محمدعلي بهمني )

- نوشته های استادم، سید مهدی موسوی عزیز ،برای من درست مثل اولین واژه هاییه که مادرم به من آموخت...شیرین و در عین حال مقدس. و وقتی استاد ناگزیر به سکوت شد من تنها و پنهانی اشک ریختم ...و حالا وبلاگ «سید مهدی موسوی» بعد شش ماه و اندی به روز شده.و من سخت خوشحالم! وبلاگ را از اینجا ببینید.

-بازگشت کوروش سمیعی عزیز به حیطه ی وبلاگ نویسی دلگرمی بزرگی در این روزهای

بی ترانه است... وبلاگ کوروش سمیعی عزیز را از اینجا ببینید .

آقاي غار نشين من !

                                 بانوي  رويا زده ات

                                                               آغوش تو را مي فهمد...

اينك آيا از اندوه ايثار من

                                      تا لكنت ترديد تو

                                                                               آغازي هست ؟

- براي  بازگشتنت ، بي صبرانه اشك هايم را مي بلعم...

 - عمو رحمان ؟ چرا وبلاگ تون و بستن؟

کاش بدونین چقدر نگرانتونم ...

-  بهم بگين اين روزا به چي فكر مي كنين ؟ ؟‌‌ ؟